Rola błonnika pokarmowego w diecie osób starszych

Opracowanie: Ewa Dygasiewicz

Rola błonnika pokarmowego w diecie osób starszych.

Błonnik – włókno pokarmowe, stanowi grupę roślinnych cukrów złożonych pochodzących ze ścian komórek roślinnych. W jego skład wchodzą ligniny, celulozy, pektyny, śluzy oraz gumy roślinne. Organizm ludzki nie trawi błonnika, ale jest on istotnym składnikiem pożywienia, ponieważ pobudza perystaltykę jelit, zapobiegając zaparciom [1].

Problem żywienia osób starszych

Według prognozy GUS na lata 2014-2050 w Polsce populacja osób w wieku powyżej 60 r. ż. wzrośnie w końcu tego okresu do 13,7 miliona osób i będzie stanowiła ponad 40% ogółu ludności [2]. Podstawową cechą starości jest znaczny spadek zdolności adaptacyjnych człowieka w wymiarze biologicznym i psychospołecznym. Związany z wiekiem spadek aktywności hormonalnej i czynnościowej wielu narządów wewnętrznych powoduje konieczność zmiany między innymi sposobu odżywiania [3].

Dlaczego seniorzy muszą zwracać uwagę na ilość błonnika w diecie?

Z wiekiem pojawiają się zaburzenia łaknienia oraz trudności w żuciu, połykaniu i trawieniu pokarmu. Błonnik stymuluje wydzielanie śliny w ustach i enzymów trawiennych w układzie pokarmowym. Dzięki temu trawienie jest skuteczniejsze. Celuloza spowalnia wchłanianie cukrów przez co obniża stężenie glukozy we krwi. Zapobiega też zaparciom zwiększając perystaltykę jelit [4].

Nadmiar błonnika w diecie powoduje jednak problemy z wchłanianiem witamin rozpuszczalnych w tłuszczach i zaburza wchłanianie wielu związków mineralnych. Włókno pokarmowe wchłania wodę, więc spożywane w nadmiarze może prowadzić do odwodnienia, szczególnie, gdy podaż płynów jest zbyt mała.

Zalecenia żywieniowe dla seniorów

Aby dostarczyć zalecane 20-40 gramów błonnika na dobę, konieczne jest włączenie do diety odpowiedniej ilości warzyw, owoców i zbóż. Jeśli stan zdrowia osoby starszej jest dobry, a układ pokarmowy sprawny, taka osoba powinna postępować zgodnie z ogólnymi zasadami zmodyfikowanej piramidy zdrowego żywienia dla seniorów [3,5]. Z mojego doświadczenia w pracy z seniorami (wykłady, warsztaty) wynika jednak, że istotne jest zwrócenie uwagi na sposób przygotowania posiłków zawierających błonnik: można warzywa i owoce obrać ze skórki, drobno zetrzeć lub zmiksować oraz podawać w połączeniu z lubianymi przez seniorów składnikami (biszkopty, lody, twarogi). Wiele schorzeń w wieku podeszłym komplikuje sposób w jaki możemy podać błonnik tak, aby korzyści były odczuwalne przez seniora.

Bibliografia:

  1. Kusznierewicz B. Nieodżywcze substancje prozdrowotne pochodzenia roślinnego, (w) Sikorski Z, Staroszczyk H. (red.) Chemia Żywności. Wyd. WNT, Warszawa 2013: 106-118.
  2. Główny Urząd Statystyczny, Informacja o sytuacji osób starszych, Warszawa 2016: 7-8.
  3. Jarosz M. Rychlik E. Sajór I. Populacja osób w starszym wieku, (w) Jarosz M. (red.) Praktyczny podręcznik Dietetyki. Wyd. Instytut Żywności i Żywienia, Warszawa 2010: 96-103.
  4. Roszkowski W. Żywienie osób starszych, (w) Hasik J, Gawędki J. (red.) Żywienie człowieka zdrowego i chorego. Wyd. Nauk. PWN, Warszawa 2000: 86-94.
  5. Ciborowska H, Rudnicka A. Dietetyka. Żywienie zdrowego i chorego człowieka. Wyd. Lek. PZWL, Warszawa 2000.

Dieta w profilaktyce i leczeniu sarkopenii wieku podeszłego.

Opracowanie: Magdalena Olborska

Dieta w profilaktyce i leczeniu sarkopenii wieku podeszłego.

Sarkopenia to uogólniona utrata masy oraz siły mięśniowej, postępująca wraz z wiekiem [1]. W profilaktyce i leczeniu sarkopenii dużą rolę odgrywa odżywianie, w tym odpowiednia kaloryczność diety, ilość i rodzaj spożywanego białka w ciągu dnia, podaż witaminy D, spożycie antyoksydantów oraz kwasów tłuszczowych omega-3 [2].

Kaloryczność diety

Często występujące, niedostateczne spożycie kalorii wśród osób w starszym wieku wiąże się nie tylko z utratą tkanki tłuszczowej, ale również masy mięśniowej. W prewencji sarkopenii kaloryczność diety powinna być ustalona indywidualnie i na tyle wysoka, aby nie dopuścić do niedożywienia. [2].

Sarkopenia występuje także u niektórych osób z otyłością, u których współistniejący stan zapalny, insulinooporność i brak aktywności fizycznej przyczyniają się do zaniku tkanki mięśniowej [3].

Spożycie białka

Większe podaż białka w diecie (20-25g w każdym posiłku) wiąże się ze spowolnioną utratą masy mięśniowej. Najlepsze efekty w budowie mięśni daje spożycie białka pochodzenia zwierzęcego, bogatego w aminokwas leucynę, który znajduje się w żółtych serach, tłustych rybach morskich (m.in. makreli, łososiu, śledziu), wołowinie, wieprzowinie, wątróbce) [2,3].

Podaż witaminy D

Niedostateczna podaż witaminy D, powszechne u starszych osób, wpływa na pogorszenie siły i masy mięśniowej. Spożycie witaminy D jest niskie, ponieważ jej źródłem są produkty spożywcze rzadko używane w polskiej kuchni (m.in. tłuste ryby morskie) [2].

Niedobory witaminy D związane są także z występującymi chorobami nerek, wątroby, unikaniem ekspozycji słonecznej oraz upośledzoną syntezę skórną witaminy D. W związku z tym, zarówno w profilaktyce jak i leczeniu sarkopenii, lekarz powinien zalecić jej suplementację [3,4].

Spożycie przeciwutleniaczy i kwasów omega-3

Nasilający się wraz z wiekiem tan zapalny oraz stres oksydacyjny zmniejszają siłę i masę mięśni. Za hamowanie tych zjawisk odpowiadają składniki żywności – kwasy tłuszczowe omega-3 i przeciwutleniacze [2,3].

Przeciwutleniacze zawierają różnorodne warzywa, owoce o ciemnofioletowym zabarwieniu, herbata, kakao, oliwa z oliwek i olej rzepakowy. Źródłem kwasów tłuszczowych omega-3 są zaś tłuste ryby oraz owoce morza (m.in. kraby, krewetki). Rzadka konsumpcja ryb oraz ich wysoka cena skutkuje niskim spożyciem kwasów omega-3 przez osoby starsze, w związku z czym należy rozważyć ich suplementację [2].

Bibliografia:

  1. Santos L, Cyrino E, Antunes M i wsp. Sarcopenia and physical independence in older adults: the independent and synergic role of muscle mass and muscle function. J Cachexia Sarcopenia Muscle 2017; 8 (2): 245–250.
  2. Krzymińska-Siemaszko R, Wieczorowska-Tobis K. Rola żywienia w rozwoju, prewencji i leczeniu sarkopenii. Geriatria 2013; 7: 157-164.
  3. Nowak K, Porażyńska D, Ciesielska N i wsp. Wspomaganie żywieniowe pacjentów geriatrycznych z postępującą sarkopenią. Journal of Education, Health and Sport. 2015; 5 (7): 216-225.
  4. Płudowsk P, Karczmarewicz E, Chlebna-Sokół D i wsp. Witamina D: Rekomendacje dawkowania w populacji osób zdrowych oraz w grupach ryzyka deficytów – wytyczne dla Europy Środkowej 2013 r. Standardy medyczne/Pediatria 2013; T. 10: 573-578.

Cholesterol – wróg czy przyjaciel ?

Opracowanie: Justyna Radzińska

Cholesterol – wróg czy przyjaciel ?

Słowo cholesterol większości osób kojarzy się negatywnie. Powstają coraz to nowsze diety oraz produkty spożywcze, które zapewniają obniżenie jego poziomu. Jednak, czy faktycznie cholesterol jest wrogiem i należy się go bać?

Co to jest cholesterol?

Cholesterol jest to związek, który nie rozpuszcza się w wodzie i w związku z tym w płynach ustrojowych zostaje transportowany jako składnik lipoprotein. Wchodzi w skład wszystkich błon komórkowych oraz śródkomórkowych organizmu, zaś w tkance nerwowej wchodzi w skład otoczki mielinowej. [1] Jest także źródłem produkcji hormonów w organizmie, odgrywa istotną rolę w syntezie kwasów żółciowych oraz jest niezbędny do syntezy witaminy D.

Źródła cholesterolu w diecie

Do źródeł cholesterolu w produktach spożywczych zalicza się: mózg cielęcy zawierający 2500 mg/100 g produktu, żółtko jaja 1790 mg/100 g, podroby 150-300 mg/100 g, masło 220 mg/100 g, wędliny oraz sery 60-90 mg/ 100 g, mięso, drób, ryby 50-70 mg/100 g, słonina i smalec 90-100 mg/100 g [2]

Cholesterol HDL i LDL

Cholesterol możemy podzielić na HDL, potocznie zwany dobrym, który zawiera lipoproteiny o dużej gęstości oraz LDL, tak zwany zły, zawierający lipoproteiny o małej gęstości.

Aktualnie duże zainteresowanie cholesterolem ma na celu zmniejszenie ryzyka miażdżycy, gdyż ze względu na wzrost jego stężenia w surowicy krwi ryzyko niedokrwiennej choroby serca się zwiększa. Jednakże spożycie produktów bogatych w cholesterol nie zawsze jest proporcjonalne do wzrostu jego stężenia.

 

Należy zachować odpowiednią proporcję spożywania tłuszczu w diecie. Ograniczenie nasyconych kwasów tłuszczowych, a zwłaszcza tłustego czerwonego mięsa, na korzyść nienasyconych kwasów tłuszczowych będzie niosło za sobą szereg korzyści.

Zadbaj o zbilansowaną dietę

Cholesterol jest więc niezbędny w naszym organizmie oraz spełnia wiele  funkcji. Dlatego ważne jest, aby umiejętnie dobierać produkty, żeby nasza dieta była dobrze zbilansowana
i odpowiednia w wartościowe produkty spożywcze.

 Piśmiennictwo:

  1. Bonczar G.,Chrzanowska K., Maciejowski K., Walczycka M. Zawartość cholesterolu i jego pochodnych w mleku i produktach mleczarskich – uwarunkowania surowcowe i technologiczne. Żywność. Nauka. Technologia. Jakość, 2011, 1 (74), 15 – 27
  2. Jarosz M., Bułhak-Jachimczyk B. Normy żywienia człowieka, Warszawa, PZWL, 2017.
  3. Ciborowska H, Rudnicka A. Dietetyka. Żywienie zdrowego i chorego człowieka. Wyd. Lek. PZWL, Warszawa 2014: 82-83.

Izomery trans nienasyconych kwasów tłuszczowych w diecie seniora

Opracowanie: Cezary Łuczyński

Izomery trans nienasyconych kwasów tłuszczowych w diecie seniora

Kwasy tłuszczowe trans znajdują się w naturalnych produktach np. maśle, mleku oraz w tłuszczach przetworzonych, które powstały w wyniku częściowego utwardzenia/uwodornienia tłuszczu.

Spożycie kwasów tłuszczowych trans w Polsce szacuje się na poziomie 2 do 6,9 g dziennie [2]. Ich najbardziej optymalna spożyta ilość, zarówno ze źródeł naturalnych, jak i przetworzonych, nie powinna być większa niż 1% podaży całkowitej energii w diecie.  Przy racji pokarmowej rzędu 2000 kcal ilość ta powinna być mniejsza niż 2 g.

Aby zmniejszyć spożycie kwasów tłuszczowych trans należy ograniczyć spożywanie gotowych produktów cukierniczych lub margaryn twardych czytając etykiety znajdujące się na opakowaniach [1]. Należy szukać tam informacji: tłuszcz częściowo uwodorniony/utwardzony – informacja ta będzie oznaczała, że dany produkt zawiera niekorzystne dla zdrowia tłuszcze trans.

Zawartość niekorzystnych dla zdrowia tłuszczów trans np. wafelku czekoladowym może wynosić ok. 2,5-2,9 g, natomiast w porcji frytek z fast fooda ilość ta może być równa nawet 8,2 g/porcję [3,4]

Przekroczenie normy na dzienne spożycie kwasów tłuszczowych trans, może powodować m.in. odkładanie się tkanki tłuszczowej w okolicy brzucha. Oprócz tego tłuszcze trans pogarszają wrażliwość komórek naszego ciała na insulinę, co w przyszłości może sprzyjać zaburzeniom gospodarki węglowodanowej [5]. Osoby cierpiące na cukrzycę, nieprawidłowy poziom glukozy na czczo, powinni ograniczyć spożywanie produktów, będących bogatym źródłem kwasów tłuszczowych trans. Dodatkowo kwasy te podwyższają poziom cholesterolu całkowitego, cholesterolu LDL, obniżając poziom cholesterolu HDL sprzyjając miażdżycy [1].

Bibliografia:

  1. Jarosz M. Praktyczny podręcznik dietetyki. Wyd. Instytutu Żywności i Żywienia. Warszawa 2010: 43, 48, 56, 71-72, 100, 165, 305.
  2. Mojska H. Czy istnieje potrzeba znakowania żywności zawartością izomerów trans kwasów tłuszczowych? Przem. Spoż. 2006; 11: 38-41.
  3. Paszczyk B, Żegarska Z, Borejszo Z. Skład kwasów tłuszczowych i izomerów trans kwasów tłuszczowych w wybranych wyrobach ciastkarskich. Żywność Nauka Technologia Jakość 2007; 4:55-56.
  4. Stender S, Dyeberg J, Bysted A i wsp. A trans world journey. Atheroscler. Suppl., 2006; 7: 47-52.
  5. Lopez-Garcia E, Schulze M B, Meigs J B i wsp. Consumption of trans fatty acids is related to plasma biomarkers of inflammation and endothelial dysfunction. J. Nutr., 2005; 135: 562-566.

Produkty funkcjonalne w żywieniu osób starszych

Opracowanie: Ewa Brzozowska-Wicherek

Produkty funkcjonalne w żywieniu osób starszych

W ostatnich latach żywność funkcjonalna staje się coraz bardziej popularna na całym świecie. Jej definicja brzmi: żywność może być uznawana za funkcjonalną, jeżeli udowodniono jej korzystny wpływ na jedną lub kilka funkcji organizmu ponad efekt odżywczy, a jej działanie prozdrowotne powinno być udokumentowane badaniami naukowymi [1].

Charakterystyka żywności funkcjonalnej

Żywność funkcjonalna to powszechnie spożywana żywność, przeznaczona zasadniczo dla wszystkich konsumentów. Jednak może być ona kierowana do osób szczególnie jej potrzebujących, o zwiększonym zapotrzebowaniu na niektóre składniki odżywcze lub zagrożonych określoną chorobą.

Działanie żywności funkcjonalnej polega na poprawie stanu zdrowia oraz samopoczucia i/lub zmniejszenia ryzyka wystąpienia chorób. Największą grupę produktów zaliczanych do żywności funkcjonalnej na polskim rynku stanowią przetwory mleczarskie, a także soki i napoje z dodatkiem witamin, składników mineralnych, błonnika pokarmowego i inuliny [2].

Forma i działanie żywności funkcjonalnej

Żywność funkcjonalna winna spełniać wiele kryteriów. Powinna mieć tradycyjną formę, nie może być w postaci tabletek, kapsułek czy innych środków farmaceutycznych. Może być produkowana konwencjonalnymi metodami technologicznymi, choć dopuszczalne jest też stosowanie pewnych modyfikacji, dzięki którym możliwe jest otrzymanie produktów wzbogaconych w określone substancje aktywne biologicznie lub też pozbawionych związków o niekorzystnym działaniu [3]. W organizmie powinna podlegać procesom związanym z trawieniem, wchłanianiem oraz wykorzystaniem w procesach metabolicznych w taki sposób, jak żywność tradycyjna .

Podział żywności funkcjonalnej

W literaturze światowej najczęściej można spotkać podział żywności ze względu na jej przeznaczenie lub ze względu na skład. Biorąc pod uwagę przeznaczenie, żywność funkcjonalną można podzielić m.in. na zmniejszającą ryzyko wystąpienia chorób układu sercowo-naczyniowego, zmniejszającą ryzyko powstawania nowotworów, zmniejszającą ryzyko rozwoju osteoporozy, dla niemowląt, dla kobiet w ciąży i karmiących, dla sportowców i dla osób w wieku podeszłym. Ze względu na skład żywność funkcjonalną można podzielić na: żywność wzbogaconą, wysokobłonnikową, energetyzującą, niskosodową, niskocholesterolową i pro biotyczną [4, 5].

 

Bibliografia

 

[1] Krygier K. Żywność funkcjonalna – żywność XXI wieku, Przemysł Spożywczy 2002, nr 4: 2.

[2] Olędzka R. Nutraceutyki, żywność funkcjonalna – rola i bezpieczeństwo stosowania. Bromat. Chem. Toksykol. 2007, XL, 1-8.

[3] Sojkin B., Małecka M., Olejniczak T. i wsp. Konsument wobec innowacji produktowych na rynku żywności. Wyd. Uniwersytet Ekonomiczny, Poznań 2009.

[4] Brzozowska A. Żywność wygodna – wybrane problemy wartości odżywczej, Przemysł Spożywczy 1993, nr 9: 234.

[5] Kudełka W., Łobaza D. Charakterystyka żywności funkcjonalnej, Zeszyty Naukowe UEK 2007, nr 743: 91–120.

Dobre tłuszcze w diecie seniora

Opracowanie: Milena Romanik-Ciszkowska

Dobre tłuszcze w diecie seniora na przykładzie siemienia lnianego i nasion szałwii hiszpańskiej

Stan odżywienia należy do najważniejszych czynników wpływających na jakość życia seniorów. Za choroby związane z wiekiem powszechnie uważa się demencję, choroby układu krążenia, cukrzycę, nowotwory, czy też choroby o podłożu psychicznym, dlatego też zasadnym jest zwrócenie szczególnej uwagi na rolę jakości i rodzaju tłuszczu w diecie seniora [1].

Nienasycone kwasy tłuszczowe – wyjątkowy składnik

Kwasy tłuszczowe omega 3 są niezbędne do utrzymania zdrowia i muszą być dostarczane wraz z dietą, ponieważ nie są wytwarzane w organizmie człowieka. Ich niedobór może powodować m.in. zmniejszenie ostrości wzroku, wolniejsze postępy w testach pamięci, zaburzenia funkcji poznawczych, słabszy rozwój funkcji psychomotorycznych, zaburzenia nastroju. Niższy poziom tłuszczów omega 3 stwierdzono także u osób z depresją [2].

 

Super żywność

Dobrym rozwiązaniem jako uzupełnienie codziennego menu osoby starszej jest siemię lniane, czyli nasiona lnu oraz nasiona szałwii hiszpańskiej, popularnie zwane nasionami chia, które są bogatym źródłem kwasów omega 3, błonnika pokarmowego oraz lignanów.

 

Dzięki wysokiej zwartości kwasów tłuszczowych omega 3 wspomagają pracę mózgu, poprawią ukrwienie narządu, co może chronić, bądź łagodzić przebieg choroby Alzhaimera. Dzięki znaczącej zawartości lignanów prawdopodobnie zmniejszają ryzyko rozwoju nowotworów hormonozależynych, m.in. raka piersi i jajnika. Powyższe związki stanowią o szerokim spektrum działania nasion lnu i szałwii hiszpańskiej [3,4].

 

Problemy zdrowotne seniorów

Siemię lniane oraz nasiona chia wykazują działanie ochronne w odniesieniu do ryzyka rozwoju cukrzycy oraz działają korzystnie i wspomagająco w leczeniu jej przebiegu. Powszechnie używane są jako produkt normalizujący pracę jelit, zapobiegają zaparciom oraz biegunkom, wykazują właściwości zmniejszające stężenie cholesterolu, dlatego też  mają pozytywny wpływ na prewencję chorób sercowo-naczyniowych.

 

Zaobserwowano także, że posiadają właściwości normalizujące ciśnienie tętnicze krwi u osób z nadciśnieniem tętniczym. Siemię lniane czy też szałwia hiszpańska korzystnie wpływają na organizm człowieka. Umiejętne wkomponowanie w dietę może przynieść wiele korzyści zdrowotnych oraz polepszyć jakość życia seniorów [5].

 

Bibliografia:

  1. Marciniak – Łukasik Rola i znaczenie kwasów tłuszczowych omega-3. Żywności. Nauka. Technologia. Jakość, 2011; 6(79): 24-25
  2. Dudzisz-Śledź, A. Śledź, P. Jażdżewski Nienasycone kwasy tłuszczowe a zdrowie człowieka. Borgis-Medycyna Rodzinna 4/2006; s.78-81
  3. Dochniak, K. Ekiert Żywienie w prewencji i leczeniu choroby Alzhaimera i choroby Parkinsona. Prace Poglądowe Piel.Zdr.Publ. 2015; 5: 2: 199-208
  4. Ali N., Yeap S., Ho W., Beh B.K., Tan S.W., Tan S.G.: The Promising Future of Chia, Salvia hispanica L.J. Biomed. Biotechnol. 2012; ID 171956.
  5. J. Wawryka, A. Teodorczyk, Z. Zdrojewicz Zastosowanie lecznicze siemienia lnianego. Borgis-Medycyna Rodzinna 1/2017; s.41-47

Możliwości zastosowania diety MIND u pacjentów diabetologicznych

Opracowanie: Katarzyna Kowalcze

Możliwości zastosowania diety MIND u pacjentów diabetologicznych

Dieta MIND, stanowiąca połączenie diet śródziemnomorskiej i DASH rekomendowana jest osobom z zaburzeniami funkcji poznawczych, ale oba te modele terapeutyczne z powodzeniem stosowane są w dietoterapii cukrzycy. Wyniki nielicznych badań obserwacyjnych są obiecujące, ale wymagają dalszych analiz [1].

 

Cukrzyca typu 2 wiąże się z 2,5-krotnym wzrostem ryzyka zachorowania na chorobę Alzheimera

Dane epidemiologiczne dotyczące osób z cukrzycą są niepokojące, rośnie także liczba osób dotkniętych chorobami neurodegeneracyjnymi, w tym chorobą Alzheimera, szacuje się, że do 2015 roku liczba ta wzrośnie o około 3 miliony [2].  Dostępne dane literaturowe wskazują, że cukrzyca typu 2 wiąże się z 2,5-krotnym wzrostem ryzyka zachorowania na chorobę Alzheimera.

 

Choć dotychczas nie ustalono mechanizmów łączących tę chorobę z cukrzycą typu 2 oraz wpływu wieku i płci na jej występowanie, to wiadomym jest, że ten związek istnieje i że ryzyko zachorowania na chorobę Alzheimera można zmniejszyć poprzez wyrównanie w zakresie gospodarki węglowodanowej [3, 4].

 

Poznaj założenia diety MIND

Dieta MIND (z angielskiego MEDITERRANEAN – DASH Intervention for Neurodegenerative Delay) to dieta, która wpływa na poprawę funkcji poznawczych oraz zmniejsza ryzyko wystąpienia choroby Alzheimera, a także spowalnia postęp choroby, a działanie to wynika z korzystnego wpływu produktów spożywczych, które się rekomenduje w tej diecie.  Twórcy diety MIND wyróżnili 15 składników, spośród których 10 należy do produktów zalecanych („brain health”), a 5 do niezalecanych („unhealthy”) [1].

Szczególną rolę odgrywają w niej warzywa zielonoliściaste (np. jarmuż, szpinak, sałata). Największą skuteczność wykazano przy spożyciu co najmniej 6 porcji tygodniowo. Podobne działanie wykazano dla owoców jagodowych, zwłaszcza jagód i truskawek oraz dla orzechów. Zaleca się spożywanie tych produktów co najmniej 5 razy w tygodniu.

Pozostałe produkty zalecane to: nasiona roślin strączkowych produkty pełnoziarniste, ryby, drób, oliwa z oliwek i wino, natomiast niezalecane to czerwone mięso, masło i margaryna, ser żółty, ciasta i słodycze, produkty smażone i typu fast food. Zalecenia te są zgodne z rekomendacjami dla diabetyków.

 

Efektywność diety MIND

Główne badania wykazujące skuteczność diety MIND obejmowały grupy 960 osób, których średni wiek wynosił  81,4 roku oraz 923 osoby w wieku 58-98 lat, a średni okres obserwacji wynosił odpowiednio 4,7 i 4,5 roku. Pierwsze badania oparto na kwestionariuszu częstości spożycia wybranych produktów charakterystycznych dla diety MIND oraz podano uczestników ocenie funkcji poznawczych.

 

Wykazano, że wyższy indeks diety MIND, rozumiany jako stopień realizacji jej założeń, był skorelowany z wolniejszym pogarszaniem się funkcji poznawczych. W drugim badaniu weryfikowano skuteczność trzech modeli żywieniowych (dieta śródziemnomorska, DASH i MIND) w redukcji częstości występowania choroby Alzheimera. Podobnie, jak poprzednio, wykazano, że najmniejsze ryzyko zachorowania na chorobę Alzheimera łączyło się z najwyższym indeksem diety MIND.

 

Podsumowanie

W świetle obecnej wiedzy korzystny efekt diety MIND w zachowaniu funkcji poznawczych i poprawie jakości życia osób starszych, oparty jest przede wszystkim na przesłankach teoretycznych. Z uwagi na rosnącą liczbę osób z cukrzycą typu 2 oraz z chorobą Alzheimera, zasadnym wydaje się przeprowadzenie badan obserwacyjnych z zastosowaniem tej diety w populacji osób starszych z rozpoznaną cukrzycą typu 2.

 

Piśmiennictwo:

  1. Wieczorowska-Tobis K., Suwalska A.: Dieta MIND – co wiemy o jej efektywności. Postępy Dietetyki w Geriatrii i Gerontologii, 2016; 1: 5–8.
  2. Gaweł M, Potulska-Chromik A: Choroby neurodegeneracyjne: choroba Alzheimera i Parkinsona. Postępy Nauk Medycznych 2015;28(7):468-476.
  3. Trypka E., Leszek J.: Czy choroba Alzheimera jest cukrzycą III typu? Psychogeriatria Polska 2013; 11 (1):11-16
  4. Morris M.C., Tangney C.C., Wang Y. i wsp.: MIND diet associated with reduced incidence of Alzheimer’s disease. Alzheimers Dement., 2015; 11 (9): 1007–1014.

Hiroyuki Umegaki; Insulin resistance in the brain: A new therapeutic target for Alzheimer’s disease; Journal of Diabetes Investigation; 2013, Volume 4, Issue 2, 150–151

pulvinar velit, Donec facilisis adipiscing id elit. tempus